Idaho

Arabayla uzun bir yolculuğa çıkmak istiyorum. Yol boyunca Mad Season dinlemek, su ve benzin almak için istasyonlarda durmak istiyorum. Geceyi hangi ucuz otelde geçireceğime kafa yormak istiyorum. Aslında yanıma da birini istiyorum. Ama kim olduğunu bilmiyorum, yanımda olmasını isteyeceğim kimse yok gibi. Bu bir hayal olduğuna göre yanımdaki de hayali bir kişi olabilir o zaman.

Ne çok konuşan, ne de çok sessiz biri, benim gibi. Olabildiğince sakin ve yolları biliyor. Gittiğimiz her yeri anlatıyor bana. Ona da başkaları anlatmış. Şehirden uzak yerlerde, otel bulamadığımızda arabayı iki yanı bomboş arazi olan yolun kenarına çekiyoruz. Ateş yanarken uzanıp yıldızları sayıyoruz. Hiç kimseye anlatmadığı şeyleri anlatıyor bana, ben de ona anlatıyorum. Sonra iyi uykular. Sabah güneş doğar doğmaz yola koyuluyoruz...

Sıkıldım! Bu böyle kalsa olur mu? Peki teşekkürler.

-Ki

Hayır bu can sıkıntısı değil. Bu başka bir şey. Bu, bu çok tuhaf, en az otobüs durağında uçak beklemek kadar.

...

Kendimi kandırmaktan vazgeçmeliyim. O güveni, o "iyi olma" duygusunu tadıyorum onda evet ama hastayken ne kadar tat alabiliriz ki? Ne kadar tatlı olsa da yediğimiz şey sanki hiç tadı yokmuş gibi gelmez mi? Ama sanki iyileşmem için var o. Sanki, belki,,,