Belki de

Bildiğini bilmiyormuş, istediğini istemiyormuş, sevdiğini sevmiyormuş gibi yapmak. Dilinin ucuna kadar gelen, o söylemeyi çok istediğin cümleleri, belki de sadece kelimeleri söyleyememek. Günün bitimine doğru bu zayıflığın, bu zavallı hallerin sahibinin "ben" olduğunu ve kendinden kaçamayacağını çaresiz kabullenmek. Paylaşamamak kimseyle derdini. Çünkü bilmek, kimseye; anneye, babaya, kardeşe, arkadaşa!? hiçkimseye yakın hissetmediğini kendini. Bilmek ne kadar uğraşsa da insanlarla arasındaki o duvarı yıkamadığını. O kısa ama uzun mesafeyi yok edemediği bilmek.
Sonra gelip tüm saçmalıkları bu aptal bilok sayfasına saçmak. Bunların hergün yaşandığını ve yaşanacağını düşünerek bir kaç göz yaşı akıtmak, formalite. Ne kadar da trajikomik öyle değil mi ?

bkz : Belki de bundan bahsediyorum. Aslında emin değilim. Ben hiçbir şeyden emin olmam ki zaten.

Kıskanç

Gülecek bir konu buldum. Bilmem neredeki X isimli biri şöyle diyor "The Beatles dinlemem, bana kalırsa acayip sıradan ve sıkıcı bir müzikleri var.Şimdi, kime özür dilemem gerekiyor"

HAHAHA! Sıradan olmamaya çalışıp sen sıradan oldun şimdi. O halde kendinden özür dile.

Farklı olmak için büyük kitlelerin sevdiği bir çok güzel şeye çamur atan sersemlere çok gülüyorum.
Dinlemezsen dinleme, kimin umrunda ki?

Aslında diyeceğim bi sürü şey var ama uzatmak istemiyorum.Zavallıcıklar sizi.