1994 - ????

Küçükken bu yaşadığımız anların aslında çoktan yaşanmış ve bitmiş olduğunu sanıyordum. Hani sinemaya gittiğimizde kısa süreliğine hayattan kopup kendimizi filme kaptırdığımız anlar vardır ya, işte sanki hep o sinema koltuğundaymışım gibi hissederdim. Her şey yaşanmış ve bitmiş. Geçmiş nasıl değiştirilemezse gelecek de aynı, çoktan geçmiş. Diye düşünürdüm.
Güldüğümde filmin komik ya da neşeli bir sahnesini, ağladığımda hüzünlü bir sahnesini izliyormuşum gibi gelirdi. Uzunca bi' zaman hep böyle düşündüm. Sonra bazı dönemler oldu, kendimi hayatın rutinine kaptırdım. Yaşıtlarım gibi "normal" (neye göre? kime göre?) oldum. Güzellik, çirkinlik, arkadaşlar, alışveriş, okul, erkekler, karşılıksız aşklar vs. sıradan konularla ilgilenmeye başladım. Artık o sinema koltuğunda değildim. Kendimi oyuncu gibi hissediyordum. Şimdiyi oynuyordum.Başroldeydim. Herkes benimle ilgileniyor, her şey benim etrafımda dönüyordu. Yani bana öyle geliyordu. Sonraki üç-dört senede de senarist gibi hissediyordum kendimi. Bu benim hayatım, ben yazmalıyım. Geçmiş geçmiş olabilir ama önümde kocaman bir gelecek var, bunu şekillendirmek benim elimde. Diyordum kendime. Son zamanlarda ise ( bir seneden fazla ) hiçbir şey hissetmiyorum. Ama anladığım bir şey var. Önemli olan yönetmen olabilmek. Oyuncu,senaryo hatta izleyici kitlesi, her şey yönetmene bağlı. Fakat ne yazık ki kimsenin kendi hayatında yönetmen olduğunu sanmıyorum. Biri/leri ya da bir şey/ler tarafından yönetildiğimiz gerçeği ağır basıyor. Bu konudaki şüphelerim had safhada olduğu için yazımı burada noktalıyorum.

Nokta,nokta,nokta.

Öyle bir şey

Bir tanıdığının (düşman ya da sevmediği biri de değil üstelik) ölüm haberini aldığında kahkahalarla gülen biri daha var mıdır benden başka ? Eğer varsa tanışmak istiyorum kendisiyle.

...

Ölüm beni şaşırtmıyor. Ölüm beni korkutmuyor da. Hep hissediyorum onu yanımda çok yakınımda bir yerde. Sanki ben onu değil de o beni bekliyormuşcasına ...

Hasta

Doğumumuzdan ölümümüze kadar olan zaman diliminde, sadece oyalanmamız için var olan o kadar çok şey var ki. Hayatın onlardan ibaret olduğunu sanmamız kaçınılamaz ( Hayatın anlamı gibi laflara girmek istemiyorum.) Sadece aslında basit olan hayatı zorlaştıran ya da zorlaştırmış gibi gözükenler de onlar. Kendimi bu tür şeylerden uzak tutmaya çalışsam da çoğunlukla aynı havuzda yüzdüğümü farkediyorum. Umuyorum ki bir gün, bir gün aklımdan geçenleri daha iyi cümlelerle anlatacağım.

Pi Sayısı

Koca kafalı aptal bir genç kız olduğumu hatırladım az önce ve kayısı reçelinden nefret ederim.

Çevremdekileri inceleyip aptal damgası basıyorum hepsine,herkesin kendine küçük çaplı bir çember çizdiğini ve içinde dönüp durduğunu düşünyorum. (π=3)Peki ya böyle değilse? Ya herkes doğruysa da ben yanlışsam.O zaman diğerlerine ayak uydurmam gerekir.Kötü olan bir şeye, kişi üzülmesin diye yalandan iyi demem gerekir.Büyüklerin ne derlerse desinler haklı olduğunu düşünmem,onların sözünü dinlemem gerekir.Televizyon bağımlısı olmam ve tüm diziler hakkında bir yoruma sahip olmam gerekir.Bir çok arkadaşım olması gerekir,arkadaşlarla dizi,kim ne giymiş,kim ne bok yemiş,kim kimi yemiş,kim kiminle yiyişmiş muhabbetleri yapmam gerekir.Sevmediğim bireylere gülen yüz göstermem gerekir.Senelerce okuyup bir iş bulmam gerekir,işten kazandığım parayla evimi en güzel eşyalarla donatmam gerekir ki gelen misafirler eşyalarıma özensinler.Yine kazandığım parayla en ünlü markalardan en güzel = en pahalı kıyafetler satın almam gerekir.Makyaj yapmam ve gün içinde bu makyajı tazelemem gerekir.Alışveriş merkezleri içinde güneş gözlüğüyle gezmem gerekir.En lüks en bilinen restorantlarda arkadaş grubumla akşam yemeğine gitmem gerekir.Hareketlerimin zarif ve yapmacık olması gerekir.Arkadaşlarımın ayarlamış olduğu yakışıklı,zengin,kibar,sahte beyefendiyle ayrıca yemeğe çıkmam gerekir.İşlerin ilerlemesi ve bu adamla evlenmem gerekir.Adamın aslında yakışıklı,zengin ve kibar olmadığını sadece sahte olduğunu anlayıp ağlamam gerekir.Arkadaşlarıma evde neler olup bittiğini detaylı şekilde anlatıp onlardan teselli beklemem gerekir.Çok sevgili arkadaşlarımın önerilerini "kocam" üzerinde denemem gerekir.Hafif sallantılı evliliğimi o şekilde idare etmeyi öğrenmem gerekir.Karnım şiştiğinde sebebinin fazla yemekten olmadığını bilmem gerekir.Karnım iyice şiştiğinde doktora gitmem ve içimdeki canlının cinsiyetini öğrenmem gerekir.Anne-babama bu haberi verdikten sonraki isim kavgasında dayanıklı olmam gerekir.Sonunda çocuğa "kimse üzülmesin" diye Berkecan Ahmet Hüseyin Soyad gibi uzun bir isim koymam gerekir.Çocuk nedeniyle işi bırakmam gerekir.Evimde yemek yaparken çocuğuma "dersini yap" diye seslenmem gerekir.Çocuğun büyüdükçe canavara dönüşmesine alışmam gerekir.Yüzümde kırışıklıların çıkmasıyla avondan kırışıklık kremleri almam gerekir.Bazılarının maaşı kadar fiyatı olan parfümler sürmem gerekir.Akraba ziyaretlerine gitmem gerekir.Evde 5 çayları hazırlamam,komşuları çağırmam gerekir.Çocuk büyür ve artık "çocuğum mutlu olsun başka şey istemem" modunda yaşamam gerekir.Kocamın aldatmasına göz yummam gerekir.Çocuk evlenme çağına geldiğinde gelin arayışlarına çıkmam gerekir.Gelini bulup çocuğu evlendirdikten sonra yaşlı hayatına başlamam gerekir.Kocam ilaçlarını içti mi diye kontrol etmem gerekir.Kocam ölür cenazede ağlama numarası yapmam gerekir.İyice yaşlandığımda çocuğumu arayıp onla kalmak istediğimi çünkü korktuğumu söylemem gerekir.Çocuğumun geri çevirmesine ses etmeden teklif ettiği huzur evine gitmem gerekir.Orda çürüyerek hayatıma son vermem gerekir ama teşekkürler ben çemberin dışında sanırım daha iyiyim.