Yine

Yatağa girip uyumaya çalışırken aklıma yüzlerce konu geliyor yazacak. Cümleleri bile kurguluyorum kafamda. Silip, silip tekrar düşünüyorum. Tamam, oldu diyorum. Kalkıp bilgisayarı açıyorum. Ellerimi başlangıç cümlemin ilk kelimesini yazmak üzere klavyeye yaklaştırdığımda, hepsini unutuyorum. Az önce düşünmüş olduğum tüm cümleler uçuyor, kayboluyor, ışınlanıyor sanki. Ben de yanıp sönen imleçle başbaşa kalıyorum.

Yine.

Ve yazmayı planladığım konulardan çok çok farklı ve bi o kadar gereksiz yazılar yazıyorum. İşin kötüsü uykum da kaçıyor. :/

Bir tümörüm olsa adını Seda koyardım.

Sıkılıyorum.
Okuduğum kitaptan sıkılıyorsam eğer başka bir kitap okurum.
İzlediğim film sıkıcıysa başka bir film izleyebilirim.
Odama ışık girmiyor sıkıldım, salona geçebilirim.
Bu şarkıyı çok dinledim, tamam başka açalım.
X aptal anılarıyla sıktı beynimi, Y ile konuşalım.
Bu dizi çok sıkıcı ,biraz zaplayalım.
Hep aynı tişörtü giyiyorum sıkıldım, değişeyim.
gibi gibi gibi...
Sıkıldığım her şeyi gayet kolay değiştirebilirim.
Peki sıkıldığım şey kendimse?
Kendimi ne kadar değiştirebilirim?
İçlerde bi yerlerde kalmaz mı benliğim?
Boğazımı gıdıklayan balgam gibi
tükürüp atamam ki kendimden , kendimi...
_____________________________________________________